Dünya bir oyun sahnesi.

Bir insanın kendini nasıl taşıdığı, hayatındaki her şeyi belirler. Nasıl durduğu, nasıl konuştuğu, bir odaya girdiğinde ne hissettiği ve etrafındakilere ne hissettirdiği.

Bunlar doğuştan gelen özellikler değil. Nefes gibi, ritim gibi, doğru cümleyi kurmak gibi — hepsi çalışılabilir.

Bir dansçı bedeniyle, bir oyuncu bakışıyla, bir yazar tek bir repliğiyle, bir manken yürüyüşüyle aynı işi yapar: önce kendi hisseder, sonra karşısındakine geçirir. Adı ne olursa olsun, öğretilen beceri budur.

Ama öğretip bırakmak yetmiyor. Bu yüzden sahneyi de kurduk, ışığı da, kostümü de. Defileyi çıkarıyoruz, gösteriyi sahneliyoruz, kamerayı getiriyoruz. Çünkü öğrenmenin bir yerde karşılığı olmalı.

Vizyonumuz.

DOS'tan geçen hiç kimse "şimdi ne yapacağım, nereye gideceğim" sorusuyla yalnız kalmasın. Öğreten, sahneyi kuran, kostümü diken, kamerayı getiren ve kapıyı açan aynı çatının altında olsun. Ve bu, tek bir binada kalmasın: açıldığı her yerde aynı dili ve aynı sahne standardını taşıyan bir sistem kuruyoruz.